نه به ابر 
نه به آب
نه به اين آبي آرام بلند
من مناجات درختان را
هنگام سحر
نفس پاك شقايق را در دامن كوه
رقص عطر گل يخ را با آب
همه را ميبينم
ميشنوم
من به اين جمله نمي انديشم
به تو مي انديشم

اي سراپا همه خوبي
تك و تنها به تو مي انديشم
همه وقت همه جا
من به هر حال كه باشم
به تو مي انديشم
تو بدان اين را
تنها تو بدان
تو بمان با من
تنها تو بمان
به تو مي انديشم
اي سراپا همه خوبي
تك و تنها به تو مي انديشم
جاي مهتاب به تاريكي شبهام تنها تو بتاب
من فداي تو به جاي همه گلها تو بخند
من همين يك نفس از جرعه جامم باقيست
آخرين جرعه اين جام تهي را تو بنوش
پاسخ چلچله هارا تو بگو
قصه ابر و هوا را تو بخوان
تو بمان با من
تنها تو بمان

به تو مي انديشم

اي سراپا همه خوبي
تك و تنها به تو مي انديشم...

زندگی یعنی عشق. تمام چیزهایی که من فهمیدم به این خاطر فهمیدم که عشق می ورزم . هر چیزی که که هست هر چیزی که وجود دارد به این دلیل است که عشق می ورزم  . هر چیزی به تنهایی واحد است

آدمک مرگ همين جاست ٬بخند

آن خدايي که بزرگش خواندي

به خدا مثل تو تنهاست ٬بخند

دست خطي که تو را عاشق کرد

شوخي کاغذي ماست٬بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است

فکر کن گريه چه زيباست ٬بخند

صبح فردا به شبت نيست که نيست

تازه انگار

آدمک آخر دنياست ٬بخند

که فرداست ٬بخند

راستي آنچه که يادت داديم

پر زدن نيست که درجاست ٬بخند

آدمک نغمه ي آغاز نخوان

بی تو من

                                                                   
بی تو من نگاهی سرگردانم                                                                                        

یادت میاد سر آخرین دیدار

تو با خنده ، من با گریه ای خونبار

گفتی می خام برم یه جای دور

من ترسیدم، از چشام پرید نور

گفتی اونقدر میکنم سفر

تا دیگه از تو و عشقت نباشه اثر

منو ترک کردی خیلی بی صدا

نگفتی من چه کنم با این دل بینوا

خیال کردی عاشقی یه داستانه

رفتی، حالا منم تنها کاراکتر این افسانه

تنها شدم ، پریشون و دل خسته

من موندم تنها با یه دل ِ شکسته

ساده رفتی و از من شدی جدا

کی میدونه چی کشیدم غیر از خدا

به اندوه جدایی شدم مبتلا

انگار که زندکی رسیده بود به انتها

زندگیم شدش یه دنیا ماتم

انگار سیاه شده بود تموم عالم

در راه عشق من شدم یه قربونی

ولی تو از اون موقع تا حالا حیرونی

حالا داری می سوزی تو تب

واسه اینم خودتی تنها سبب

میدونم که قلعه ی آرزوهات ویرونه

حالا این قلبمه که داره واست می خونه

منو تنها گذاشتی رفتی مثل رهگذر

بگو عشقمو با چی دادی سر به سر؟

تیری که رفته بر نمی گرده به کمون

حالا باید بمیری مثل برگ خزون

ولی من اگه تو رو ندارم عزیزم

لا اقل عشقت که شده نصیبمچ

سکوتم از رضایت نیست
دلم اهل شکایت نیست
هزار شاکی خودش داره
خودش گیر گرفتار
همون بهتر که ساکت باشه این دل
جدا از این ضوابط باشه این دل
از این بد تر نشه رسوایی ما
که تنها تر نشه تنهایی ما

که کاره ما گذشته از شکایت
هنوز هم بایبندیم در رفاقت
میریزه تو خودش دل غصه هاشو
آخه هیچ کس نمیخواد قصه ها شو

کسی جرمی نکرده گر بما این روز ها عشقی نمیورزه
بها یی داشت این دل بیشتر ها که در این روزا نمی ارزه

سکوتم از رضایت نیست
دلم اهل شکایت نیست
هزار شاکی خودش داره

میان خاطرات شب های همه تلخ از رهایی نوشتم

از غم های غرور از وسعت یک سکوت بی کلام

یک نگاه یک حرف یک غرور یک غروب

در میان تاریکی ها که ار تمام وجود می توان خفت

در میان اشک هایی که یک دریا به وسعت آن خیره مانده

موج های غریبی که بر ساحل احساس می کوبد اما بی کلام

یک نگاه به اوج آسمانی بی تو بی از غرور سرچشمه گرفتم

بی تو از حرف بی دریغ ماندم

از ته یک لیوان خالی که در آن دنیا خالی از پوچی بود

و زمین در وسعتش هیچ نداشت

بر در و دیوار بی شعر و کلام یک زمان بی معنی پوچ

ساعتی خاک خورده و پیر که در آن زمان هیچ رد پایی نداشت

ای حرف های مانده در گلو بگو چه می کنی

 در این دفتر خاک خورده خالی از طلوع

^{بوسه بر عکست زنم ترسم که قابش بشکند}

^{قاب عکس توست اما شيشه ي عمرمن است}

^{بوسه بر مويت زنم ترسم که تارش بشکند}

^{تارموي توست اما ريشه ي عمر من است}

زندگی خیلی قشنگه البته اگه بخوای باهاش دوست باشی و اینهمه لعنتش نکنی